این‌روزها

ژوئن 19, 2010

مدت‌هاست که می‌خواهم این‌جا بنویسم که بعضی وقت‌ها چه قدر خودم را مدیون گودر و دوست‌های مجازی داخلش می‌دانم. از این که تنها نخ باریک اتصال است که من را نگه می‌دارد که با سر در عوام‌شدنم سقوط نکنم. این مدت وقت کمی برای خودم داشته‌ام و بیش‌تر همان وقت کم را صرف خواندن نوشته‌ها و کامنت‌های دیگران کرده‌ام و پشیمان نیستم. تنها زیستن در دنیایی که آدم‌های اطرافت یک ذره‌ی کوچک از نگرانی‌ها و دغدغه‌ها و چه‌می‌دانم علایق تو را ندارند یک جور تبعید است.

Advertisements